Eenzaamheid

Eenzaamheid is misschien wel het meest verzwegen onderdeel van ondernemen. We praten vlot over groei, strategie en ambities, maar zelden over die momenten waarop je als leider alleen achterblijft met je gedachten. Ik heb geleerd dat leiderschap vaak begint wanneer het applaus stopt. Wanneer de meeting voorbij is, de lichten uitgaan en je nog één vraag overhoudt: is dit de juiste richting?

Eenzaamheid is misschien wel het meest verzwegen onderdeel van ondernemen. We praten vlot over groei, strategie en ambities, maar zelden over die momenten waarop je als leider alleen achterblijft met je gedachten. Ik heb geleerd dat leiderschap vaak begint wanneer het applaus stopt. Wanneer de meeting voorbij is, de lichten uitgaan en je nog één vraag overhoudt: is dit de juiste richting?

De paradox is dat ondernemen draait om mensen, maar je onderweg vaak minder mensen vindt met wie je écht kan delen wat er in je omgaat. Niet omdat ze niet willen luisteren, maar omdat sommige verantwoordelijkheden nu eenmaal gewicht hebben dat alleen de eindverantwoordelijke kent. Eenzaamheid ontstaat dus niet uit gebrek aan verbinding, maar uit het besef dat je beslissingen maakt waar niemand je volledig bij kan ontlasten. En dat hoort er nu éénmaal bij.

In die momenten voel je twee krachten tegelijk: twijfel en helderheid. Twijfel omdat de risico’s reëel zijn. Helderheid omdat stilte soms de enige ruimte is waar echte visie ontstaat.
Beiden zijn geen vijanden van elkaar, maar partners in groei. Wie alleen durft te zijn met zijn gedachten, kan ze ook echt leren begrijpen.

Toch is eenzaamheid geen heroïsch verhaal. Het is niet de ondernemer als solitaire held, zoals tot grote ergernis van mezelf velen proberen zich te positioneren in de online en onechte wereld. Het is de mens achter de functie die probeert te navigeren tussen ambitie en zorgzaamheid, vooruitgang en verantwoordelijkheid. En net omdat ondernemen zo intens verweven is met identiteit, kan die innerlijke dialoog zeer pittig zijn.

Wat mij helpt, is een kleine cirkel mensen die geen agenda hebben. Die niet onder de indruk zijn van titels of trajecten. Eenzaamheid wordt draaglijker wanneer je ze erkent. Wanneer je stopt met doen alsof ze er niet is. Misschien is dat ook de nuchterheid die ondernemerschap nodig heeft. Het hoeft geen heroïsch verhaal te worden. Geen mythe over uitzonderlijke mensen met een bijzondere roeping. Uiteindelijk zijn ondernemers gewoon mensen die beslissingen nemen met onvolledige informatie, en verantwoordelijkheid dragen voor wat eruit volgt.

Toch zie je soms hoe het anders wordt verteld. Alsof ondernemerschap een soort verheven missie is, een teken dat je anders bent dan de rest. Alsof het iets is dat je boven andere mensen plaatst. Als ik zo'n zaken zie, denk ik vaak: ocharme, die mensen moeten wel écht eenzaam zijn.

​Column Nico Huybrechts, CEO van Datashift