‘Er zullen altijd mensen zijn die zich vragen stellen bij mijn positie. Het is aan mij om het tegendeel te bewijzen’

​Aidoptation is een Belgisch-Amerikaanse deeptech start-up die autonome rijtechnologie ontwikkelt voor een brede waaier aan toepassingen: van commerciële voertuigen tot hulpdiensten en defensiegerelateerde omgevingen. Vanuit hun Belgische vestiging werkt het bedrijf verder aan de commercialisering van die technologie. CFO Lotte Van Dijck speelt een sleutelrol in dat verhaal. Ze blikt terug op de recente financieringsronde waarin het bedrijf twintig miljoen euro ophaalde, de strategische keuzes achter Aidoptation en haar parcours als jonge CFO in een technische, kapitaalintensieve sector.

Europese spelers op de verlanglijst

We starten het gesprek met de meest recente financieringsronde van Aidoptation. “Elke kapitaalronde is anders dan de voorgaande”, vertelt Lotte. “Maar de ronde die we eind 2025 afsloten, onderscheidde zich door het traject dat eraan voorafging. We stonden al langer op de radar van de partijen die uiteindelijk instapten. Dat maakte het proces minder transactioneel en meer gebaseerd op gezamenlijke ambitie wat betreft de langetermijnvisie.”

Hoewel Aidoptation haar oorsprong kent in de Verenigde Staten, werd er voor deze ronde bewust gekeken naar Europese, en in het bijzonder, Belgische investeerders voor de uitbouw van het commerciële luik. “De kennis en profielen die we vandaag nodig hebben, vind je alleen in Europa”, klinkt het.

België kwam in die zoektocht al snel naar voren als de meest strategische keuze. “Regelgeving bepaalt in grote mate hoe snel een bedrijf als het onze kan schakelen richting commercialisering. België biedt daar een unieke kans. We zitten hier letterlijk en figuurlijk bij de Europese besluitvorming, wat ons directe toegang geeft tot het politieke en regelgevende kader waarbinnen wij opereren.”

Realiteit dwingt tot creativiteit

“Ik ben bij Aidoptation gestart op het moment dat het bedrijf zich in België vestigde, vlak na de Seed-ronde, in februari 2025”, gaat Lotte verder. “In de periode van onze laatste kapitaalronde lag mijn grootste focus op cash management. Als ik één ding heb geleerd, dan is het wel dat honderd procent zekerheid in kapitaalrondes zo goed als onbestaand is.”

Lotte benadrukt hoe broos een fundraisingproces kan zijn: “Een ronde is pas echt gesloten wanneer het geld effectief op de rekening staat. Tot je dat punt bereikt, moet je voortdurend balanceren tussen enerzijds de creatie van snelheid en dynamiek en anderzijds de bescherming van je cash runway. De kans dat er zich een worstcasescenario voordoet en de ronde vertraagt, of zelfs niet meer doorgaat, is altijd reëel.”

In die situaties dwingt de realiteit vaak tot creativiteit. “Voor mij betekende dat dat ik moest zoeken naar oplossingen die ervoor zorgden dat we het momentum van de fundraising behielden en het bedrijf een solide basis en cultuur had waar het op kon steunen.”

Indy Autonomous Challenge

Dat Aidoptation zich in een uitzonderlijke positie bevindt in België en Europa, is geen geheim. “We zijn één van de weinige bedrijven die hun technologie niet enkel theoretisch, maar ook operationeel kunnen aantonen. Onze elektrische testwagen rijdt volledig autonoom, zonder dat er tussenkomst van een bestuurder nodig is.”

Die voorsprong op andere bedrijven in de sector is geen louter toeval. Sinds 2019 zorgt onze ‘Indy Autonomous Challenge’, de internationale race- en innovatiecompetitie rond zelfrijdende racewagens, jaarlijks voor nieuwe technologische mijlpalen. In die context kon het bedrijf haar technologie, al jaren voor de oprichting van Aidoptation, testen op verschillende road courses. “We hebben gedurende al die jaren grote hoeveelheden data verzameld en een breed scala aan edge cases kunnen valideren, op verschillende circuits wereldwijd”, aldus Lotte.

Daarnaast fungeert de Indy Autonomous Challenge ook als talentmotor. “De competitie heeft voor ons een natuurlijke talent pipeline gecreëerd. We hebben er ingenieurs en experten leren kennen die nadien zijn ingestapt als founding engineers bij Aidoptation. Zij kregen bij ons de kans om verder te bouwen aan een technologisch verhaal dat anders voor hen bij de competitie was geëindigd.”

Waarde zonder klassieke KPI’s

Toch was het traject dat Aidoptation heeft afgelegd allesbehalve eenvoudig. “We bouwen aan een langetermijnproduct waar klassieke metrics zoals omzetgroei of churn voor ons vandaag niet relevant zijn.”

In plaats daarvan wordt de waarde van Aidoptation gedefinieerd op basis van de gecreëerde IP. “Onze waardering zit in de maturiteit van de technologie en het potentieel dat ze over enkele jaren kan realiseren. Dat betekent dat je investeerders moet vinden die dat begrijpen en bereid zijn om mee te denken op lange termijn.”

Voorbij stereotypen

Als jonge vrouwelijke CFO is Lotte zich bewust van de stereotypen die bestaan. “Toch probeer ik me daar niet door te laten leiden”, vertelt ze. “Je brein werkt versterkend: het focust op wat je gelooft. Als je vertrekt vanuit het idee dat mensen je anders benaderen, ga je dat onbewust ook overal beginnen zien. Dat wil ik vermijden.”

Toch is die mindset voor haar een leerproces geweest. “Ik werk vaak op het scherpst van de snede, waardoor de emoties wel eens hoog kunnen oplopen. Op die momenten moet je leren om de dingen die gebeuren of gezegd worden niet persoonlijk te nemen.”

Ambitie speelt in dat leerproces een grote rol. “Soms betrap ik mezelf erop dat ik in een soort slachtofferrol kruip. Mijn mentor, Erik Saelens, noemt dat mijn ‘self-inflicted stress’. Dan kan ik me soms hardop afvragen waarom de wereld zo hard voor me is. Mijn partner antwoordt op die momenten dat ik eigenlijk degene ben die hard is voor mezelf. En hij heeft gelijk. Ik ben mijn grootste criticus. Ik zie overal ruimte voor verbetering.”

“Dat is een drijfveer die me al ver heeft gebracht, maar die ook een keerzijde heeft”, verklaart Lotte. “Soms kan ik elke mail en elk telefoongesprek overanalyseren, op zoek naar manieren om het beter te doen. Dat is niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving enorm vermoeiend.”

“Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die zich vragen stellen bij mijn positie. Ik probeer daar zo weinig mogelijk energie in te steken. Het is uiteindelijk aan mij om het tegendeel te bewijzen.”

Female funding gap

Wanneer het gesprek op de female funding gap komt, antwoordt Lotte genuanceerd maar duidelijk: “Ik geloof dat er onbewust een female funding gap bestaat. Ik heb het alleen zelf nog niet meegemaakt, aangezien ik geen founder ben en altijd heb gewerkt voor mannelijke CEO’s”, vertelt ze.

Ze verwijst naar het Gentse ecosysteem als voorbeeld. “Vroeger was het als founder moeilijk om venture capital op te halen. Verschillende ondernemers hebben dat probleem opgelost door het succes dat zij gekend hebben door te geven aan de volgende generatie founders, zodat zij het iets makkelijker hebben. Zo creëer je als het ware een vliegwiel.”

“Ik gebruik dit voorbeeld om aan te reiken dat het mogelijks begint bij het feit dat er minder vrouwelijke founders zijn”, gaat ze verder. “Als je een bedrijf opstart, heb je zeer weinig middelen om een bepaalde zekerheid voor jezelf te creëren. Je doet dat in de eerste plaats voor je medewerkers, en zet jezelf meer op de achtergrond. Als jonge vrouw die zekerheid (tijdelijk) opgeven, is niet altijd even evident.”

“Generatie X en de Millennials zijn de eerste generaties die op vlak van kansen en educatie - volgens de statistieken - niet langer moeten onderdoen voor mannen. Maar vrouwen dragen onbewust een lange geschiedenis met zich mee waarin hun primaire taak vooral ‘zorgen voor’ was. Ik geloof daarom dat het voor een vrouw nog steeds moeilijker kan zijn om te springen wanneer er ook dat verantwoordelijkheidsgevoel is naar je (toekomstige) gezin toe.”

“Dat creëert een vicieuze cirkel. Want minder vrouwelijke founders, betekent ook minder vrouwelijke succesverhalen.” Dat patroon heeft volgens Lotte een breder effect: “Leiders nemen bepaalde profielen aan omdat ze vaak zichzelf in de kandidaten herkennen, wat een vertrouwd gevoel geeft. In een wereld waar er veel mannen aan het hoofd staan van een bedrijf, worden dus ook vaker mannen aangenomen. Het vraagt bijgevolg meer moeite om het patroon te doorbreken en op zoek te gaan naar alternatieven dan dat gevoel van vertrouwen te volgen.”

Toch blijft Lotte hoopvol. “Er zijn vandaag al initiatieven die vrouwen op de kaart zetten en vrouwelijke succesverhalen een platform bieden. Maar om die gap zo klein mogelijk te maken of zelfs volledig weg te werken, heb je meer succesvolle vrouwen nodig die elkaar vooruit trekken, zoals dat in Gent is gebeurd.”

Gelijkheid: meer dan quota

“Ik ben persoonlijk geen fan van quota”, zegt Lotte wanneer ik haar vraag naar mogelijke structurele oplossingen. “Ik snap waar het vandaan komt en waarom ze soms nodig zijn om een bepaald evenwicht of ‘nieuw normaal’ te creëren, maar ik geloof niet dat het duurzame verandering garandeert.”

In plaats daarvan verwijst Lotte naar een ander structureel probleem: “Ik ben nu 31 jaar, een leeftijd waarop mijn vriendinnen beginnen aan gezinsuitbreiding. Wanneer zij ergens solliciteren, hebben zij vaak het gevoel dat hun kandidatuur als meest risicovol wordt gezien omdat ze zich in die levensfase bevinden en in de toekomst eens drie maanden afwezig zouden kunnen zijn. Er moet meer aandacht komen voor het verschil tussen ouderschap in een mannen- en vrouwenleven. Een eerste stap was de verlenging van het vaderschapsverlof, maar vandaag is dit nog niet verplicht. Maak je het verplichte ouderschapsverlof voor mannen gelijk aan het zwangerschapsverlof voor vrouwen, creëer je een gelijk speelveld. Dan kunnen bedrijven niet langer enkel naar vrouwen van een bepaalde leeftijd kijken als een kostenplaatje, wat op termijn zou kunnen leiden tot meer vrouwen in een (middle) management rol. Dat zou al een verschil maken.”

Indirecte skills

Wanneer ik Lotte vraag naar haar parcours als CFO blijft ze bescheiden: “Ik heb niet het gevoel dat ik een uitzonderlijk parcours heb afgelegd. Er zijn wel een aantal factoren die me hebben gebracht waar ik nu sta.”

De belangrijkste factor: geduld en het voor ogen houden van de langetermijnvisie, ook voor je eigen loopbaan. “Ik begon mijn carrière bij TMC. Daar heb ik op enkele jaren zo veel geleerd van Emmanuel Mottrie, de CEO. Niet enkel inhoudelijk, maar ook de indirecte blootstelling aan zijn vaardigheden, zijn netwerk en de vele groeikansen waren voor mij waardevoller dan een net iets hoger loon op korte termijn.”

Van België naar New York

Wat brengt de toekomst voor Lotte Van Dijck? “Ik zie mezelf op professioneel vlak meer als een generalist dan een specialist. Ik ben zeker niet met finance getrouwd. Ik bekijk de dingen liever breder.”

“Ik heb altijd gespeeld met het idee om een eigen bedrijf op te richten. Maar ik zie mezelf niet als uitvinder, eerder als bouwer of operator. Ik hoop ooit de kans te krijgen om bijvoorbeeld via een management buy-in de leiding te kunnen nemen over een bedrijf om dat samen met de rest van het team naar een hoger niveau te tillen.”

“Verder droom ik er ook van om ooit een paar jaar in het buitenland te wonen”, besluit Lotte. “Misschien wel Londen of New York. De ambitie druipt daar van de muren af. Dat vind ik geweldig inspirerend en wil ik eens vanop de eerste rij kunnen beleven.”